Codziennie rano budzę moją córkę, która w tygodniu szkolnym mieszka 150 km od domu, w bursie. Budzę ją o 5:40 – dzwonię, żeby nie zaspała do szkoły.
Najczęściej trochę kosztem mojego snu i odpoczynku, bo zdarza się, że poprzedni dzień kończę bardzo późno i wtedy tej nocy zostaje mi już niewiele. Takie poranki nie są proste. Ale daję radę. Zresztą bardzo lubię te nasze poranne rozmowy – o poprzednim dniu, szkole, zajęciach, tańcu. Uczy się w liceum tanecznym. Fajnie jest sobie rano pogadać, nawet jeśli czasem bywa ciężko.
Najgorzej jest, kiedy zwlokę się bladym świtem z mojej łóżko-podłogi, obolały po zajęciach z poprzedniego dnia, ledwo doczołgam się do dzbanka z wodą, dzwonię do małej, a ona marudna i w kiepskim humorze.
No dobra. Rozumiem. Jest nastolatką, jest 5:40 rano, nie chce jej się. Nigdy nie mam o to pretensji. Zazwyczaj próbuję ją zagadać, rozweselić, jakoś pozytywnie nastawić do dnia.
Swoją drogą, często jestem w szoku, jak pozytywną osobą się stała – mimo wszystkich swoich nastoletnich, całkiem normalnych problemów. Uwielbiam to, że próbuje patrzeć na życie właśnie w ten sposób. I lubię sobie przypisywać choć maleńki kawałek zasługi za to podejście.
No ale bywają też takie poranki:
> Tetek, nie chce mi się dzisiaj gadać.
Rozumiem. Oj, bardzo.
Tylko kiedy jej „nie chce mi się” spotka się z moim „o Jezu, jak ciężko było dzisiaj wstać po czterech godzinach snu”, to… no, nie jest najlepiej 😅
A czasem okazuje się rano, że mała wcale nie musi tak wcześnie wstawać. O czym oczywiście dowiaduję się wtedy, kiedy sam już się podniosłem. Czyli wstałem „na darmo” i nawet sobie nie pogadamy.
I te wszystkie trudniejsze poranki sprawiają czasem, że również mi się nie chce 🤷🏼
Dlatego wymyśliłem ostatnio mały system motywacyjny. Dla siebie.
Zarządziłem, że mój maluch ma na każdy poranek przygotować dla mnie jakiś dowcip. Lepszy, gorszy, mądry, głupi – cokolwiek. Byleśmy mogli rano przez ten telefon razem się pośmiać.
Oczekiwałem buntu. Ale nie. Moja kochana córa powiedziała „ok” i teraz każdego ranka zaśmiewamy się z jej dowcipów. A ja dalej jestem z niej mega dumny. Z tego, jak patrzy na życie i jak sobie z nim radzi ❣️
Łapcie jej dzisiejszy dowcip:
> Jak nazywa się dziecko z kwasem?
> Rozpuszczony bachor.
😉
Tetek, nie chce mi się dzisiaj gadać
Submitted 15 hours ago by
index@www.fajne.life to random@kbin.earth
https://www.fajne.life/.ghost/activitypub/article/b9f788bb-32cd-4350-bdee-a16a0eb7e557