Codziennie rano budzę moją córkę, która w tygodniu szkolnym mieszka 150 km od domu, w bursie. Budzę ją o 5:40 – dzwonię, żeby nie zaspała do szkoły. Najczęściej trochę kosztem mojego snu i odpoczynku, bo zdarza się, że poprzedni dzień kończę bardzo późno i wtedy tej nocy zostaje mi już niewiele. Takie poranki nie są proste. Ale daję radę. Zresztą bardzo lubię te nasze poranne rozmowy – o poprzednim dniu, szkole, zajęciach, tańcu. Uczy się w liceum tanecznym. Fajnie jest sobie rano pogadać, nawet jeśli czasem bywa ciężko. Najgorzej jest, kiedy zwlokę się bladym świtem z mojej łóżko-podłogi, obolały po zajęciach z poprzedniego dnia, ledwo doczołgam się do dzbanka z wodą, dzwonię do małej, a ona marudna i w kiepskim humorze. No dobra. Rozumiem. Jest nastolatką, jest 5:40 rano, nie chce jej się. Nigdy nie mam o to pretensji. Zazwyczaj próbuję ją zagadać, rozweselić, jakoś pozytywnie nastawić do dnia. Swoją drogą, często jestem w szoku, jak pozytywną osobą się stała – mimo wszystkich swoich nastoletnich, całkiem normalnych problemów. Uwielbiam to, że próbuje patrzeć na życie właśnie w ten sposób. I lubię sobie przypisywać choć maleńki kawałek zasługi za to podejście. No ale bywają też takie poranki: > Tetek, nie chce mi się dzisiaj gadać. Rozumiem. Oj, bardzo. Tylko kiedy jej „nie chce mi się” spotka się z moim „o Jezu, jak ciężko było dzisiaj wstać po czterech godzinach snu”, to… no, nie jest najlepiej 😅 A czasem okazuje się rano, że mała wcale nie musi tak wcześnie wstawać. O czym oczywiście dowiaduję się wtedy, kiedy sam już się podniosłem. Czyli wstałem „na darmo” i nawet sobie nie pogadamy. I te wszystkie trudniejsze poranki sprawiają czasem, że również mi się nie chce 🤷🏼 Dlatego wymyśliłem ostatnio mały system motywacyjny. Dla siebie. Zarządziłem, że mój maluch ma na każdy poranek przygotować dla mnie jakiś dowcip. Lepszy, gorszy, mądry, głupi – cokolwiek. Byleśmy mogli rano przez ten telefon razem się pośmiać. Oczekiwałem buntu. Ale nie. Moja kochana córa powiedziała „ok” i teraz każdego ranka zaśmiewamy się z jej dowcipów. A ja dalej jestem z niej mega dumny. Z tego, jak patrzy na życie i jak sobie z nim radzi ❣️ Łapcie jej dzisiejszy dowcip: > Jak nazywa się dziecko z kwasem? > Rozpuszczony bachor. 😉