skończyłam książkę "Za późno na przebudzenie" Slavoja Žižka, którą kupiłam w sierpniu. nie jest to najdłużej czytana przeze mnie książka, ale jest jedną z (jeśli nie najbardziej) przemęczonych książek

"Za późno na przebudzenie" to zbiór felietonów Žižka, w Polsce wydany przez Krytykę Polityczną. i problemy zaczynają się wraz z początkiem książki, bo na 15 tekstów zdecydowana mniejszość (3? 4?) nie została wcześniej opublikowana na stronie KP; przynajmniej Krytyka nie ukrywa tego faktu i każdy felieton, który był już przez nich opublikowany jest opatrzony przypisem i linkiem do tekstu na stronie internetowej.

generalny poziom jest...ok. kilka tekstów jest nawet bardzo dobrych, ale, niestety, są też takie tezy Žižka, które powszechnie próbuje się pomijać, ale to nie wychodzi (uznawanie pojęcia "woke" w ujęciu altprawicowym, relatywizowanie przemocy seksualnej, bo to Assange, nierozumiałe podejście do transpłciowości etc).

głównym jednak powodem mojej irytacji na tę publikację jest udawanie, że to jest jeden, spójny tekst.

nie, kurwa, nie jest. to jest zbiór felietonów, które de facto nie mają wspólnego dla wszystkich tekstów tematu i niesamowicie frustrującym jest twierdzenie, że jest inaczej. twierdzenie wyrażane przez samego autora, który zebrał kilkanaście starych tekstów, napisał trzy nowe i przekonuje nas, że to KSIĄŻKA, a nie jakiś tam zbiór. na pewno dałoby się skrytykować tę postawę cytatem z Marksa, ale jestem zbyt wkurwiona by wertować teraz dzieła wszystkie.

reasumując - ta książka nie powinna zostać wydana. jest to recykling kilkuletnich felietonów (co nie było nigdzie zaznaczone w momencie, w którym kupowałam książkę), który próbuje udawać, że nie jest zbiorem, tylko całościową narracją napisaną w ramach jednego tekstu. to kłamstwo przekreśla jakiekolwiek miłe doznania podczas czytania książki, szczególnie jeśli najlepsze fragmenty miało się już za darmo na stronie KP

@ksiazki