Han Dels Eerste en Laatste Hoofd Stuk in 24 partjes

Han Dels Eerste en Laatste Hoofd Stuk in 24 partjes

Partitie 1

Han Del had na een schermutseling met de natuur barstende koppijn. Hij had al een schaduwzone lang liggen kreperen op de bodem van zijn onvermogen, na een periode van zielen pijn en dergelijk was er iets van herstel. Zijn kop gaf dat vooral aan al deed de rest van zijn lijf er niet aan mee. Dit kon Han niet schelen, hij liep in zijn huidige horizontale staat over van driftige energie. Hij had de natuur een poepie laten ruiken, een held is hij! Het viel hem niet op dat hij al die tijd in leven bleef dankzij dezelfde verslagen natuur en een hoop toeval, hij lag op een belachelijk goed beschermde plek, het levenssap, water, druppelde elk etmaal in zijn mond waardoor zijn belangrijke organen het toch vol hielden residerend in die machteloze positie. Hij kon ademen en drinken en zijn gedachten deden voor de rest de rest.

Partitie 2

Wat een genot de natuur te beheersen, vanaf dit punt kon hij alles daarmee doen en het zal hem gehoorzamen, een slaaf voor hem zijn en voor zijn groep, de Dels, op een positie elders bezig met hun nu nog dwaze leven. Nu niet meer. Han Del zag in zijn verbeelding allemaal verbetering, totalitaire vooruitgang binnen handbereik. Hij noemde deze vooruitgang instrumenteel, de instrumenten waren Apparaten, Automaten, Gereedschap, Voertuigen, Tollen, Hefbomen, Sturen, Speelgoederen, Zenders, Bouwsels plus Materialen en Brandstoffen, in zijn hoofd materialiseerde dat tot levenachtig, werd het uitgetekend, opgefrommeld in zijn setje, zo vertekenend lag hij daar in zijn van de nek af verlamde positie onder de gestaag water druppelende rots. Han Del, is ondanks alles op en top fit. Een in principe incapabele man om rekeningen mee te houden, vast en losjes lopend zonder benen.

Partitie 3

Han Del had in de tussen tijd, tussen liggen en kalmeren, zijn spullen op een orde gezet, het ene van het andere ene gescheiden en die scheiding onder hem verdeeld, elk apparaat voorzien van zin en doel en voor dat doel inzetbaar, het lag er nu net als hij zelf heel netjes georganiseerd bij. Tijdens een kort of lang tukkie kwamen de eerste familie leden bij hem terug en die waren per stuk vol bewondering, de eens zo onkundige en onnozele Han hier in onmacht stampvol schitterende ideeën en denkbeelden voor de toekomst van hun, het volk, de familie, de groep en de stam. Hij sprak honderduit over elke machine, ieder stukje gereedschap, al het door hem ontwikkelde materiaal voor waarlijk leven in deze vreeslijke gevaarlijke natuur. Hij onderwees zijn minder bedeelden over deze 1001 middelen der bestaan. Wat waar wanneer van buiten waar in moet en waar voor en hoe het het best kan worden gebruikt per tijdstip. Hij sprak over nieuwe muren, met daarin ee door heen vensters, daken met bedeksel, over in termijnen plus geheugen, snelheid, vermogen in deeltjes, en allemaal samen gehecht met de ruil van hem, Han Dels handel, zijn almachtig deugdzaam ideaal.

Partitie 4

Het droom volk was vanzelf sprekend super blij met de nieuwe Han Del, de verbeterde, ze gingen meteen aan de slag met zijn spullen, deze inslaan, gebruiken, ten toon stellen, het van nut voor nut en nemen in gebruik opdat ook andere groepen zouden zie welk geweldig arsenaal aan mogelijkheden zij al hadden dankzij hun held bezig met liggen onder de rots aan het weldadig druppel infuus, denker schrijver idealist hoogleraar en predikant Han Del, 1 geweldige aarde waarop de soort van Han het wereldbeeld bepaalde, letterlijk en figuurlijk. Op aanwijzing van hun leidsman Han nam de groep blinkend spul uit de aarde en noemde dit van hogere waarde, absoluut, de allerhoogste na hun leider en zijn hele al, voor hun geestesoog liggend in de schaduw buiten het eerdere echte leven in het uitgedokterde in komende druppel systeem. Het belangrijkste van al was dat alles dat met het gereedschap werd opgericht volop leek te leven net als de baas zelve dus en zijn kudde, het levend instrumentarium.

Partitie 5

Ruil Han Del werd dankzij zijn grote gedachten natuurlijk een gigantisch succes, vooral dankzij de invoering van het horizontaal en zelfs verticaal druppel in komen infuus systeem voor iedereen, brandstof voor het even heerlijk gretig wellustig geestelijk bestaan, in besteding rond komend, leven om de kassa massa, net zo fit zijn als de Han en zijn prachtig blinkende denk beeltenissen, overal glanzend, pronkend vanuit zijn ietwat eroderend schedelpan plan, in boog lijnen geschetst in gedachten voor zijn binnen ogen. Heel mooi.

Partitie 6

Dat ene glimmende middel water oplossende middel bleek essentieel voor het systeem van de grote liggende leider Han, het was de mortel in de muur, de mouwen voor de Handen, als dat nare zweet des aanschijns maar dan met beduidend minder inspanning, dat gruwelijke smerige gedonder, rede voor douchen met meer dan zo nu en dan een drup, het geheel der afspraken rondom het gereedschap verzorgde connecties die eigenlijk eerder niet bestonden, ogenschijnlijke, die brandstof waarde was voor voortdurende afhankelijkheid van het drup middel waarmee iedereen overal verblijvend blijvend kon worden gecontroleerd en bestuurd zodat Han Dels eenmalige grootse overwinning op de natuur door iedereen voor altijd en eeuwig kon worden gevierd in hun door het systeem ontstane beperkte ruimte. Iedereen die er niet aan mee deed kreeg geen waarde meer en verloor het recht echt te zijn zoals Han Del was, groots, dapper, een krijger, daar onder de druppel rots.

Partitie 7

Na zoveel goeds moest Han Del even bijkomen. Hij was soms doodop van al dat plannen, veranderen van gedachten en maken van aannames en meer van dergelijke klusjes. Het turen naar zijn eigen grootse plan in uitvoering.

Partitie 8

Han Del kwam weer bij uit die ergerlijke rust toestand van zijn ingedutte hersenen, zonder gedachten en bewust denken te zijn als hij ook was, belangrijk voor het volk, Groots en Meetorsend. Hij bekeek van achter zijn oogleden de groep bezig met oprichten, stichten, aanleggen, zij die kuilen graven en zij die kuilen vullen, stenen op stenen stapelend, grenzen optekenen, beelden houwend, het zag er monumentaal goed uit al dat spul ingezet voor meer van dat spul, de nijverheid, vlijt, netheid, de fraaie dekjes voor over de natuur waar over de tuigjes reden voeren en vluchten, hot naar her, van plek daar naar plek verder op om daar iets te doen met al dat spul om hun druppels brandstof te verdienen, de beloning van zijn systeem om dat systeem waar te maken voor altijd, te bewaren en bewaken. Het was een gereguleerd gekrioel van middelen voor middelen en dit geluk allemaal ontstaan in de grot onder de drup, alsmaar voortbordurend in het koppie van de Han Del horizontaal actief, in de kracht van zijn onder liggend leven. Han wou diep zuchten maar het werd alleen rochelend gekuch, pijnlijk ook. Hij verwenste weer een moment die kut natuur. Gelukkig was het dood, ergens daar buiten zinnen.

Partitie 9

Al denkend bleef Han plakken en vullen omdat zijn systeem niet waterdicht bleek, er sijpelde telkens spul in dat zijn beste manier van ruilen, doen en laten, sturen, controleren en beheersen te niet deed, van die pijntjes veroorzaakte, alsof hij niet de fitste ooit was, de beste ooit, nu en ook toen, hij daar ook al lag, eens geleden, waarop het werd ontwikkeld. Het was vast ook moedwillig, die kuren, dat gebrekkige, omdat de groep hem zijn lof niet gunde, eerbiedwaardige Han, en dus zo vond hij moest de hele groep opnieuw en opnieuw zijn uiterst zinvolle instructies ontvangen, gemotiveerd worden te Han Dellen, bezig gehouden met hun spullen, aan de slag met handleidingen, meters, instrumenten, leidingen, contacten leggen, speeches moest hij produceren, hier en nu, van de drup in de drup, druk werk, artikelen en overige berichten over het puike van ruilen met dat middel, die Han Del cultus, de bevestiging van waarde van zijn opgepoetste glansmiddel, steeds meer poetsen, vaker herstellen, opwaarderen, meer en meer vermaken zodat de groep blijvend kon genieten in Han Dels schaduw leven. Overal prijsjes opzetten, met die nummers schuiven, vaker, steeds vaker, de koers bepalen in het rots perk van Han Del, drup. drup, drup.

Partitie 10

Vele gevaren loerden hier zoveel was al duidelijk maar ze konden hem niet deren. Hij was en bleef veilig hier in zijn donkere vochtige vestiging beschut voor alle ellende, wind, vuur, beestachtige creaturen waarvan er door zijn toedoen, omzettingen in gedachten steeds minder rond waarden, hij moest gewoon nog meer ge cultiveerde structuur, wegennetjes, bruggen, tunnels, parkeerplekken, masten, dammen, dijken, torens, kanalen, sluizen, tol en overige poorten, hekwerken installleren in de natuur, dat is minder gevaar voor Han Dels verse cult natuur, de ware natuur is slechts een krappe natte grot met een handige druppel functie voor grote leiders met organen, te min, veels te min.

Partitie 11

Han Del had een moment zeer hete koorts, een kwestie zeer onfortuinlijk, het had invloed op zijn denken en dus op de wereld zoals hij eerder was zonder verhoging daar zo. Het gevolg was een moment vol nare ongelukken, strijdtonelen, haperende apparaten, falende uitzendingen, kort sluitende lijnen, stroom uitval, gebreken en overige rompslomp. Het hele gebeuren lag overhoop, apparaten bestreden automaten, voertuigen versus voertuigen, gif op gift en tonnen exploderend spul, zelfs cellen, Han Del wou wel maar had onvoldoende vermogen om dit euvel te stuiten of misschien was hij op dit moment iets te energiek voor de kalme liggende toestand. Hij zag alleen in zijn verbeelding deze nare toestand in zijn nogal wat rumoer veroorzakende organen. Hij sloot zijn ogen een goed moment en haalde heel moeizaam adem.

Partitie 12

Hij kwam bij. Beter zo, dat zag hij meteen, de machines draaiden weer, alle uitzendingen gingen door en door, het infuus druppelde regelmatig in iedereen, iedereen was bezig met iets voor iets anders, een ander iets, het zijn was weer goed, een knippertje doet deugd, remt de koorts, even een harde zachte reset en alle instrumenten lopen weer over naar andere, knopjes worden ingedrukt, sturen draaien, raderwerken op gang getrapt met pedalen, verbanden leggen om zichzelf, heerlijk leven met de rem altijd ingedrukt en toch op overdreven hoge snelheid, dankzij die kunntmatige opgewekte lijf en leden brandstof, de roterende motor van het live apparaat, rennen op het parkoers, Han Dels inwendige infrastructuur, speciaal ingericht en weer heringericht voor de goede schijn van zijn eigen persoonsgebonden versie van de zon, de kans er op. De zon zelf, als levensbron, komt in zijn ondergronds horizontaal lijf leven niet echt voor, het is meer een handzaam heet onderdeel van Han Dels druppel infuus automaat.

Partitie 13

Door een korte kramp moest de leidsman hier en daar wat aanpassen, omleggen, veranderen zodat het gebeuren ook kon blijven gebeuren, opdat de natuur niet zou wederkeren, opstaan uit zijn of haar nederlaag, in die door hem gewonnen strijd was het lot van zijn opponent onduidelijk en is dat nog. Het gebeurde werd alsmaar vager, waar was dat gevecht, met welke hand had hij het beest verslagen, de linker of rechter en waar ligt het nu, daar opeens begon iets hongerigs te groeien in zijn geest, iets er op lijkend, geen honger maar trek daarin, Het is op één type brandstof ook moeilijk energiek te blijven zelfs voor de lijder der leiders, de grote platte Han, bron der machines, tekenaar van lijnen, bepaler van perken, smeder van ringen, blazer van bubbels, alles zetten tussen alles tussen het volk, tussen ja en nee, welles, nietes, de ene met de andere vastbinden, nagelen, ophangen aan dergelijke lijntjes, ergens verder op van naderbij steeds gebonden aan elkaar in dat cultuur landschap vol verbanden die niet bestaan maar toch echt daar zijn, daar in de muur van Han Dels schedel, zo ziet hij zijn plan steeds weer tot leven komen, verbeeldender wijs in zijn almachtige positie onder aan de water druppel rots

Partitie 14

Soms voelt hij negatieve energie zijn gezicht in stromen, vanaf de organen een beetje nodig voor het positieve van zijn grote systeem der afspraken, de waarde en de normalisering ervan moeten houwen uit zijn in steen ontwikkelde plannen, in de grot, en het volk aansturen en dan toch soms dat verzet uit zo'n minuscuul dom niet denkend onderdeel, het voelt heel naar alsof hij in een benarde situatie ligt maar niks is minder waar, hij ligt er goed bij. Hij is op en top in orde en zou dat blijven als deze organen rustig bleven en niet tekenen van verzet toonden tegen de leider in piek positie, tegen hem ingaan alleen maar voor een bijrol, een beetje invloed op zijn formidabel denken en dus zijn doen. Inmiddels had hij geleerd dat orale druppel stop er voor kon zorgen dat deze weerbarstige organen weer tot rust kwamen, kalmeerden. Ze verloren hun reden voor die dwaze prikkels en Han Del kon dan in alle rust verder werken rondom de geest der dingen, zijn hendels, knopjes, sturen, bedieningspanelen, communicatie lijnen, het lichaam enkel daarvoor gebruiken, niet voor andere energie, alleen als het echt nodig was, en wel zeer minimaal, effectief ademen, verteren als het echt moest dan wel, maar wanneer is dat?! Het leven zoals hij het kende draaide enkel om de ware hoofdzaak, de rest was daar soms een minuut nodig ter ondersteuning van hem Han Del. Hooguit voor anderen, mindere lieden, alle anderen, zij konden wel iets met spieren, dat lijf, voor zijn waarde dan, niet voor niks. In dienst van het hoofd, de zaak.

Partitie 15

Op deze manier leven is perfect dacht Han Del na de inname van maar liefst twee druppels brandstof zomaar pardoes tegelijk in zijn mond terecht gekomen vanaf een punt verder op in de duistere grot. Alles liep zoals gewenst, de bevolking deed aan alles mee, ze ruilden er op los, zetten overal batterijen in, alles om te doen en willen zat genageld, gepind, geklonken aan de door eveneens nijvere lieden geleverde stroom, kunstmatige energie, en dat kwam via de gigantische opslagtanks uit bij de kern zaak van het cirkel systeem en bleef op deze wijze oogesloten in het hele Han Del grot druppel infuus systeem, een soort van hoofd hand pomp, een nep energie stroom, en op die stroom voer hun leider Han Del, ervan afhankelijk, de drup van de druppel, daarmee sprak hij tegen de groep gebruikers en volgers met behulp van het al aanwezige instrumentarium, met de commune middelen waarop zijn vocaal bereik totalitair was, overal was iedereen bereikbaar voor het behouden van de Han Del geestelijk opwellende heen en weer vaart, terwijl hun leider alleen maar vanuit diep geworteld principe, echt uit vrije wil bleef liggen daar waar hij lag, soms even bij kennis meestal niet, onder de water drup plek in een grot. Het idee was om samen alle levensdagen min of meer verlamd door te liggen in een kunstmatige grot, zeg maar een huis, omdat dit de beste manier was om dit systeem, bundeling van bezigheden rondom oorzaken en gevolgen, perfect, niet compleet in de soep, te laten lopen, iedereen liggen rennen in denkcirkels onder en nabij de kunst zon en druppel ontvang installatie, ze te laten gloeien en opfikken, kunst bomen en planten overal rondom, de machines er bij, iedereen daar mooi bijstaan, ten tonele, elk etmaaltje weer. En zo was het ook, echt mooi, een belevenis gelijk.

Partitie 16

Hij lag lekker zo, rustig en lam op deze harde natte plek, dag en nacht waren exact hetzelfde, altijd dezelfde invoer en uitvoer van handelingen ieder moment van zo'n virtueel dagje, mond open tenzij zo'n orgaan opspeelde en zinloos veel beweging wou veroorzaken zodat hij daardoor misschien zijn positie aan de top zou verliezen, een beweging op gang kwam een welke hem zijn leven zou kosten, dan sloot hij zijn lippen en liet druppels van zijn gezicht afstromen zodat die organen zwegen en stilletjes verbleven. Hij kon dan de interne wereld vanaf hier geleiden en zorgen voor de vaste stroom der spullen via het almachtige denkraam, zijn koppie onder de waterdrup, het bewustzijn goed vast draaien in het verzonnen gereedschap, de identiteit gelijk schakelen met meters in een kast, de persoonlijkheid afhankelijk van die van hem, ten eerste, ten tweede van de instrumenten, de schijn er van, ten derde van het groot kunstmatig infuus, en dan nog van zijn grootste beste denkbeeldige en voorbeeldige volgers, zij die het leven in een noten dop echt waarderen, gedragen als een klank schaal, echo put, resoneren rondom de luidsprekers waarop hij Han Del steeds opnieuw het zelfde, het goede der ruil handelingen blijft verkondigen, hij roept, inzet loont, niet geschoten is en blijft voor eeuwig en altijd mis, missen is niet raak en raak is 100 procent goed, werken is noodzakelijk, en omdat allemaal te regelen moet de afgesproken waarde van het goud middel, het goddelijke van hun Han Del altijd waar worden gemaakt, blijvend daar, te zien, horen, verkondigd, besproken, herhaald, via schommelingen, met alle mogelijke middelen al door de leider bedacht, prijs kaartjes, bonussen, dertiende maand, belastingen, vakantie geld, giften, aandelen, munteenheden, bit coins, rente, statistieken, lijnen op meerdere assen, papieren, balans, reken lessen, kinderboekjes, telramen, artikelen, consumenten gids, brandstof prijzen, optellingen, aftreksels, vermenigvuldigingen, een bestaan op nummerieke aarde, echt nep maar goed nep want van grote vrind Han Del, de man die won van de natuur, en hoe, brandstof druppels zijn verplicht want nodig om te kunnen blijven liggen op je aangewezen horizontale positie, op het virtuele speelveld waarvan alle lijnen, grenzen zijn bepaald en beperkt in Han Dels hoofd. En die leider viel alweer in een hele diep coma na deze intense gedachten.

Partitie 17

Zo nu en dan viel er in hem wat uit waardoor Han moeite had de wereld te zien zoals het er uit zou moeten zien, met hem aan de top. Hij lag dan stil maar onrustig, en ergens vaag in de verte was er een kleine verandering waardoor hij er minder lekker bij lag als een moment daarvoor. Dit gebeurde om de zoveel momenten en daarna duurde het even voor het systeem weer correct functioneerde, bijna, iedere keer een heel klein beetje minder, hierdoor kreeg hij alles wat uit de lucht viel niet meer binnen dan was de mond dicht of scheef en kreeg hij iets minder stroom sap in het koppie, teveel ontbrekend sap veroorzaakte langdurig uitval, Han Del zei, murmelde zacht dat het hem niet kon deren, hij dacht het om tot een optie, een kans om de organen diepgaand te reguleren, kalmte bewaking, verbetering in lusteloosheid, een goede brave machine hapert nooit, ook niet zonder werkende ingewanden! Minder weerstand is gezonder voor de geest en zijn creaties, instrumenten, apparaten en de boekhouding vanzelfsprekend. Een verdoofd lijf leven is perfect voor krachtig bestuur en hoog ontwikkeld duurzaam en hardnekkig aan gematigde druppel stroom verbonden motoriek beleid is het paradijs gelijk, het perfecte huis voor de geest heeft geen leverfunctie nodig, geen hartslag teveel, geen zin, dat is alleen afleiding. Minder leven daar meer leven mogelijk voor de kwieke Han Del geest, laverend door een schitterend aangepast landschap vol cultuur kerkjes, eet winkels, hoofd, om en bij wegen, geest musea, tussen stations en akkers voor bouw en teelt, geest eten voornamelijk ingezet voor het bekrachtigen der brein en het verspreiden van hersen golven rondom oren en ogen, niet voor dat andere, teveel natuur, bar slecht. Andere organen krijgen minder en minder voeding dat is immers pure verspilling van exact correct opwindend groots meesleurend denk vermogen, leven hoort alleen thuis in de hersenen en de rest moet daar aan bijdragen, slaafs, braaf, volgzaam en diep, diep gelovig in de geest dank zij het herhaal verhaal van ieder moment sinds de opkomst van onze geweldenaar Han Del die vanuit zijn top positie in de diepe grot liggend onder de drup van de natuur heeft geregeld dat alles wat er was er nog is behalve het nutteloze, verdwenene, zwakke, onbestendige, incapabele, hinderlijke zoals die vermaledijde natuur en zijn akelige wezens, wezenlijk anders en dus slecht, net als opstandige steen en been klagende organen en hun akelige prikkels over alles anders, alsof zo liggen leven in een kunstmatige grot niet een groot goed is of zo, liefst zou Han Del na deze gedachten stroom zuchten maar daarvoor ontbreekt het hem aan energie en het vertrouwen in zijn keel, slokdarm, luchtpijp en zo. Een zucht is menigmaal aanleiding voor veel kabaal en kort ademig gedrag, en dan het verlies van bewust zijn.

Partitie 18

Er was het een en ander gaande maar Han Del besloot uit vrije wil daar geen energie in te steken. Hij moest beter rusten en liggen zodat hij later bij andere, betere problemen kon ingrijpen naar behoren en daarmee het systeem snel en vakkundig herstellen van de meeste schade ontstaan door al dat uitvallen, inzakken, afstoten, verdwijnen, lekken, ophopen, aftuigen, ontregelen en meer van dat soort effecten op het geheel waarschijnlijk in de hoop om iets te doen kantelen. Dat kon echt niet want dan zou de mond van Han niet langer druppels kunnen opvangen waarmee alles juist mogelijk bleef wat hij in zijn hersenen mogelijk heeft gemaakt, dankzij zijn positie aan de top met de mond rechtop liggend in de grot, zonder natuurlijk daglicht en enig ander leven dan het leven van onze rustende ietwat stervende held Han Del.

Partitie 19

Han Del had moeite ontwaken om dit onbekende tijdstip, hij had eerder heel veel vallende druppels niet tijdig kunnen ontvangen in zijn niet tijdig openende bekje. De energie om zichzelf in positie te houden ontbreekt steeds vaker, de organen moesten worden ingezet maar ze leverden niet genoeg. Hij werd sloom, zijn mond zwaar, een log orgaan te traag om te dienen, hopelijk liet de rots wat meer druppels los dat zou helpen, kwantiteit voor kwaliteit, het leven zou geweldig zijn met de helft meer druppels per wakend moment. Hij wou net beginnen met druppels tellen toen er een viel zijn mond ging te langzaam omdat zijn geest tussen 1 en 0 was blijven steken, zijn lippen niet de energie bezaten om dat procesbtijdig te onderbreken voor een druppel langer goed liggen leven, Han Del viel alweer lang, lang weg.

Partitie 20

Zijn mond wou niet meer dicht, dat was positief, iedere drup valt er dan in, maar zijn hoofd op de rots bodem was ook iets verschoven. Voor wriemelen ontbrak alle kracht, een drup viel op zijn wang, rolde zonder zijn voedingswaarde met Han te delen op de bodem van zijn huis, al sinds de smadelijke nederlaag van de natuur. Andere druppels volgden het voorbeeld van de eerste. Han Del kon steeds minder dan niks, al seconden, minuten, had hij nergens aan kunnen denken, alleen water, water, het infuus, de bron van zijn heldhaftig leven. Han Del beseft dat hij hier onder zal sterven, wist dat al sinds hij hier rug hoofd en billen op aarde had moeten leggen, hij had alles verzonnen, niks meer zoals eens voor zijn struikelpartij teweeggebracht. Het hele systeem, was geen systeem, gewoon een verhaaltje om het falen te verhullen, sterven eenvoudiger te denken, iets voor niets, voor op poten zetten terwijl je op je benen niet kunt staan, zijn geest was niks bijzonders, een praatjes makker tijdens het langzaam dood gaan, Han Dels hele idee was onnozel en kinderachtig, voluit belachelijk, een wanhoops daad zonder daadwerkelijk vermogen. Hij zou hier sterven in schaarste, niet zijn geest gaf als laatste op, zijn hart mocht dat doen. Eindelijk echte rust in de malende hersenen, het enige stukje dat zijn niet bestaan op deze plek mogelijk had gemaakt, De rest van hem was na zijn struikeling over eigen klungelige voeten in deze grot verlamd, zijn geest verkondigde sindsdien aan de lopende band verzinsels uit vrees voor het ondenkbare.

Partitie

21

Partitie

22

Partitie

23

Partitie

24